| تبليغات | X |
Utopia
    |
|
|
داستان کوتاه انگلیسی با ترجمه فارسی موضوع: داستان کوتاه Short Story شنبه نوزدهم آبان 1386 How good we are ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
All Depends On Your Perspective موضوع: داستان کوتاه Short Story جمعه یازدهم آبان 1386 All Depends On Your Perspective - (Thanks To David Joyce For Sharing This With Us.) A professor stood before her Philosophy 101 class and had some items in front of her. When the class began, wordlessly, she picked up a very large and empty mayonnaise jar and proceeded to fill it with golf balls. ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
رمز موفقیت....داستان کوتاه انگلیسی همراه با ترجمه فارسی موضوع: داستان کوتاه Short Story شنبه سی و یکم شهریور 1386 A young man asked Socrates the secret of success. Socrates told the young man to meet him near the river the next morning. They met. Socrates asked the young man to walk with him into the river. When the water got up to their neck, Socrates took the young man by surprise and swiftly ducked him into the water. The boy struggled to get out but Socrates was strong and kept him there until the boy started turning blue. Socrates pulled the boy’s head out of the water and the first thing the young man did was to gasp and take a deep breath of air. Socrates asked him, "what did you want the most when you were there?" The boy replied, "Air". Socrates said, "That is the secret of success! When you want success as badly as you wanted the air, then you will get it!" There is no other secret. موفقیت و سقراط مرد جوانی از سقراط رمز موفقیت را پرسید که چیست. سقراط به مرد جوان گفت که صبح روز بعد به نزدیکی رودخانه بیاید. هر دو حاضر شدند. سقراط از مرد جوان خواست که همراه او وارد رودخانه شود. وقتی وارد رودخانه شدند و آب به زیر گردنشان رسید سقراط با زیر آب بردن سر مرد جوان، او را شگفت زده کرد. مرد تلاش می کرد تا خود را رها کند اما سقراط قوی تر بود و او را تا زمانی که رنگ صورتش کبود شد محکم نگاه داشت. سقراط سر مرد جوان را از آب خارج کرد و اولین کاری که مرد جوان انجام داد کشیدن یک نفس عمیق بود. سقراط از او پرسید، " در آن وضعیت تنها چیزی که می خواستی چه بود؟" پسر جواب داد: "هوا" سقراط گفت:" این راز موفقیت است! اگر همانطور که هوا را می خواستی در جستجوی موفقیت هم باشی بدستش خواهی آورد" رمز دیگری وجود ندارد. نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
شهر حسرت...داستان کوتاه انگلیسی موضوع: داستان کوتاه Short Story سه شنبه بیستم شهریور 1386 Leaving the City of I had not really planned on taking a trip this time of year, and yet I found myself packing rather hurriedly. This trip was going to be unpleasant and I knew in advance that no real good would come of it. I'm talking about my annual "Guilt Trip." I got tickets to fly there on Wish I Had airlines. It was an extremely short flight. I got my baggage, which I could not check. I chose to carry it myself all the way. It was weighted down with a thousand memories of what might have been. No one greeted me as I entered the terminal to the As I checked into the Last Resort Hotel, I noticed that they would be hosting the year's most important event, the Annual Pity Party. I wasn't going to miss that great social occasion. Many of the towns leading citizens would be there. First, there would be the Done family, you know, Should Have, Would Have and Could Have. Then came the I Had family. Of course, the Opportunities would be present, Missed and Lost. The biggest family would be the Yesterday's. There are far too many of them to count, but each one would have a very sad story to share. Then Shattered Dreams would surely make and appearance. And It's Their Fault would regale us with stories (excuses) about how things had failed in his life, and each story would be loudly applauded by Don't Blame Me and I Couldn't Help It. Well, to make a long story short, I went to this depressing party knowing that there would be no real benefit in doing so. And, as usual, I became very depressed. But as I thought about all of the stories of failures brought back from the past, it occurred to me that all of this trip and subsequent "pity party" could be cancelled by ME! I started to truly realize that I did not have to be there. I didn't have to be depressed. One thing kept going through my mind, I CAN'T CHANGE YESTERDAY, BUT I DO HAVE THE POWER TO MAKE TODAY A WONDERFUL DAY. I can be happy, joyous, fulfilled, encouraged, as well as encouraging. Knowing this, I left the City of So, if you're planning a trip back to the City of ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی + ترجمه فارسی موضوع: داستان کوتاه Short Story دوشنبه یازدهم تیر 1386 Believing A young man who had been raised as an atheist was training to be an Olympic diver. The only religious influence in his life came from his outspoken Christian friend. The young diver never really paid much attention to his friend's sermons, but he heard them often. One night the diver went to the indoor pool at the college he attended. The lights were all off, but as the pool had big skylights and the moon was bright, there was plenty of light to practice by. The young man climbed up to the highest diving board and as he turned his back to the pool on the edge of the board and extended his arms out, he saw his shadow on the wall. The shadow of his body was in the shape of a cross. Instead of diving, he knelt down and asked God to come into his life. As the young man stood, a maintenance man walked in and turned the lights on. The pool had been drained for repairs. ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی...موانع راه موضوع: داستان کوتاه Short Story یکشنبه دهم تیر 1386 THE OBSTACLE IN OUR PATH
In ancient times, a king had a boulder placed on a roadway. Then he hid himself and watched to see if anyone would remove the huge rock. Some of the king's wealthiest merchants and courtiers came by and simply walked around it. Many loudly blamed the king for not keeping the roads clear, but none did anything about getting the big stone out of the way. Then a peasant came along carrying a load of vegetables. On approaching the boulder, the peasant laid down his burden and tried to move the stone to the side of the road. After much pushing and straining, he finally succeeded. As the peasant picked up his load of vegetables, he noticed a purse lying in the road where the boulder had been. The purse contained many gold coins and a note from the king indicating that the gold was for the person who removed the boulder from the roadway. The peasant learned what many others never understand.
ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
ترجمه ها در یک نگاه... موضوع: داستان کوتاه Short Story شنبه دوم تیر 1386 داستان های وبلاگ در یک نگاه: نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی...سرنوشت موضوع: داستان کوتاه Short Story یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386 Destiny During a momentous battle, a Japanese general decided to attack even though his army was greatly outnumbered. He was confident they would win, but his men were filled with doubt. On the way to the battle, they stopped at a religious shrine. After praying with the men, the general took out a coin and said, "I shall now toss this coin. If it is heads, we shall win. If it is tails we shall lose." "Destiny will now reveal itself." He threw the coin into the air and all watched intently as it landed. It was heads. The soldiers were so overjoyed and filled with confidence that they vigorously attacked the enemy and were victorious. After the battle. a lieutenant remarked to the general, "No one can change destiny." "Quite right," the general replied as he showed the lieutenant the coin, which had heads on both sides. سرنوشت در طول نبردی مهم و سرنوشت ساز ژنرالی ژاپنی تصمیم گرفت با وجود سربازان بسیار زیادش حمله کند. مطمئن بود که پیروز می شوند اما سربازانش تردید داشتندو دودل بودند. در مسیر میدان نبرد در معبدی مقدس توقف کردند. بعد از فریضه دعا که همراه سربازانش انجام شد ژنرال سکه ای در آورد و گفت:" سکه را به هوا پرتاب خواهم کرد اگر رو آمد، می بریم اما اگر شیر بیاید شکست خواهیم خورد". "سرنوشت خود مشخص خواهد کرد". سکه را به هوا پرتاب کرد و همگی مشتاقانه تماشا کردند تا وقتی که بر روی زمین افتاد. رو بود. سربازان از فرط شادی از خود بی خود شدند و کاملا اطمینان پیدا کردند و با قدرت به دشمن حمله کردند و پیروز شدند. بعد از جنگ ستوانی به ژنرال گفت: "سرنوشت را نتوان از سرنوشت" ژنرال در حالی که سکه ای که دو طرف آن رو بود را به ستوان نشان می داد جواب داد:" کاملا حق با شماست". ترجمه :سعید ضروری نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی...رز درون موضوع: داستان کوتاه Short Story یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386 The Rose Within A certain man planted a rose and watered it faithfully and before it blossomed, he examined it. He saw the bud that would soon blossom, but noticed thorns upon the stem and he thought, "How can any beautiful flower come from a plant burdened with so many sharp thorns? Saddened by this thought, he neglected to water the rose, and just before it was ready to bloom... it died. So it is with many people. Within every soul there is a rose. The God-like qualities planted in us at birth, grow amid the thorns of our faults. Many of us look at ourselves and see only the thorns, the defects. We despair, thinking that nothing good can possibly come from us. We neglect to water the good within us, and eventually it dies. We never realize our potential. Some people do not see the rose within themselves; someone else must show it to them. One of the greatest gifts a person can possess is to be able to reach past the thorns of another, and find the rose within them. Help others to realize they can overcome their faults. If we show them the "rose" within themselves, they will conquer their thorns. Only then will they blossom many times over. رز درون شخصی گل رزی را کاشت و تا قبل از گل دادن منظم از آن مراقبت و آبیاریش کرد. غنچه ای که بزودی می خواست شکوفا شود را مشاهده کرد ، اما به خار های روی ساقه توجه کرد و با خودش فکر کرد که چه طور ممکن است گلی زیبا از گیاهی با چنین خارهای تیزی بوجود بیاید؟ با این نوع طرز فکر از آبیاری گل دست کشید و درست قبل از اینکه غنچه بشکفد گل خشک شد. این کاریست که خیلی از افراد انجامش می دهند. درون هر روحی گل رزی وجود دارد. صفات و ظرفیت هایی خدایی در هنگام تولد در ما نهاده شده که در میان خار های عیب ها و کاستی هایمان رشد می کنند. خیلی از ما وقتی به خودمان نگاه می کنیم خار ها و کاستی ها را می بینیم و از اینکه کار مثبتی از ما سر بزند ناامید می شویم و از آبیاری خوبی های درونمان دست می کشیم تا عاقبت می میرند و هیچگاه متوجه ظرفیت ها و توانایی هایمان نمی شویم. بسیاری متوجه رز درونشان نمی شوند و نیاز دارند تا دیگران آن را نشانشان دهند.ارزشمند ترین هدیه ای که کسی می تواند بدست بیاورد این است که به ورای خارهای دیگران برسد و رز درونشان را کشف کند. به دیگران کمک کنید تا به این باور برسند که می توانند بر مشکلاتشان غلبه کنند. اگر رز درون را نشانشان دهیم قطعا بر مشکلاتشان غلبه خواهند کرد و در همان لحظه بار ها و بارها خواهند شکفت. منبع: Indianchild ترجمه :سعید ضروری
نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی موضوع: داستان کوتاه Short Story شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1386 Adrift In 1982 Steven Callahan was crossing the His account of how he survived is fascinating. His ingenuity -- how he managed to catch fish, how he fixed his solar still (evaporates sea water to make fresh) -- is very interesting. But the thing that caught my eye was how he managed to keep himself going when all hope seemed lost, when there seemed no point in continuing the struggle, when he was suffering greatly, when his life raft was punctured and after more than a week struggling with his weak body to fix it, it was still leaking air and wearing him out to keep pumping it up. He was starved. He was desperately dehydrated. He was thoroughly exhausted. Giving up would have seemed the only sane option. When people survive these kinds of circumstances, they do something with their minds that gives them the courage to keep going. Many people in similarly desperate circumstances give in or go mad. Something the survivors do with their thoughts helps them find the guts to carry on in spite of overwhelming odds. "I tell myself I can handle it," wrote Callahan in his narrative. "Compared to what others have been through, I'm fortunate. I tell myself these things over and over, building up fortitude...." I wrote that down after I read it. It struck me as something important. And I've told myself the same thing when my own goals seemed far off or when my problems seemed too overwhelming. And every time I've said it, I have always come back to my senses. The truth is, our circumstances are only bad compared to something better. But others have been through much worse. I've read enough history to know you and I are lucky to be where we are, when we are, no matter how bad it seems to us compared to our fantasies. It's a sane thought and worth thinking. ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی موضوع: داستان کوتاه Short Story شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1386 خانواده خوشبختم هیچ وقت خودم را بی نظیر ندیدم، اما همه می گن آدم فوق العاده ای هستم. از نظر خودم، من فقط یه آدم معمولی با اهداف واقع گرایانه و رویاهای بزرگ بودم. دانشجوی 19 ساله در دانشگاه تگزاس که می خواست به آرزوی بزرگش که جراح ارتوپد شدن بود برسه. در شب 17 فوریه سال 1981 همراه دوستم شارون در کتابخانه برای امتحان شیمی الی مطالعه می کردیم. سه سال بود که با هم دوست بودیم. چون خیلی دیر کرده بود از من خواست که به خوابگاه ببرمش. بدون اینکه بدونم سوار ماشین شدن از این به بعد برای من متفاوت خواهد شد، سوار ماشینم شدیم. وقتی داخل ماشین نشستم متوجه شدم عقربه بنزین خالی بودن باک رو نشان می ده به همین خاطر برای خریدن 2 دلار بنزین به پمپ بنزین رفتم. وقتی در را می بستم به شارون گفتم:"دو دقیقه ای بر می گردم." اما همین دو دقیقه زندگیم را برای همیشه تغییر داد. وارد شدن به فروشگاه مثل رسیدن به دو راهه مرگ و زندگی بود. قبل از ورود سالم، ورزشکار و دانشجوی دوره مقدماتی پزشکی بودم و بعد از خروج جزو آمار قربانیان جنایت های خشن. اولش فکر می کردم وارد فروشگاهی خالی می شم اما ناگهان متوجه شدم که هیچ وقت خالی نبوده. سه سارق مسلح در حال سرقت کردن بودند که ورود من غافلگیرشان کرد. یکی از دزدها با هفت تیر 38. میلیمتری به سرم زد. دستور داد به طرف کولر برم و روی زمین دراز بکشم و ناگهان یک گلوله به پشت سرم شلیک کرد. حتما فکر می کرد مردم چون دیگه شلیک نکرد. دزد ها سرقتشان را انجام دادند و فروشگاه را با آرامش کامل ترک کردند. در همین حین شارون تعجب می کنه که چرا برنگشتم. بعد از دیدن خروج سه مرد از فروشگاه نگران می شه چون من آخرین فردی بودم که وارد فروشگاه شده بودم. به سرعت برای پیدا کردن من وارد فروشگاه شد—اما بجز یک صندوق تقریبا خالی با یک چک و چند سکه چیزی ندید. در حالی که صدا می کرد" مایک " "مایک" به هر راهرویی سر می زد. خدمتکار درحالی که فریاد می زد از پشت فروشگاه بیرون آمد و گفت: خانم روی زمین دراز بکشید. از من سرقت کردند و به سمتم شلیک شده. شارون خودش را بر روی زمین انداخت و فریاد زد: دوستم که مو های قهوای داره رو ندیدی؟...خدمتکار جواب نداد و به سمت کولر برگشت و من رو در حالی پیدا کرد که محتویات معده راه تنفسم را بسته بود. بسرعت دهانم را تمیز کرد و با پلیس و اورژانس تماس گرفت. شارون شوکه شده بود. متوجه شده بود که آسیب دیده ام اما نمی تونست شدت جراحتم رو تصور کند. وقتی پلیس رسید بسرعت با دایره جنایی تماس گرفتند چون فکر نمی کردند من نجات پیدا کنم و امداد گر هم گفت تا حالا ندیده کسی با این شدت جراحت زنده مانده باشه. در ساعت 1:30 صبح پدر و مادرم که در هوستن زندگی می کردند، با تماسی از طرف بیمارستان برکنریج از موضوع مطلع شدند و از آنها خواسته شد خودشان را هر چه سریعتر به اُستین برسانند چون می ترسیدند که تا صبح دوام نیاورم. هر طوری بود شب را پشت سر گذاشتم و زنده ماندم ، صبح خیلی زود جراح عصب تصمیم گرفت عملم کند. جراح به شارون و پدر و مادرم گفت که احتمال زنده ماندن من 40 به 60 هست. اگرچه خبر بدی نبود اما جراح با گفتن اینکه اگر ازعمل زنده بیرون بیام چه نوع زندگی خواهم داشت پدر و مادرم را شوکه کرد. گفت احتمال داره که برای همیشه نتونم راه برم، صحبت کنم و حتی دستور های ساده را هم درک کنم. خانوداه ام امیدوار بودند و دعا می کردند تا از دکتر خبر های دلگرم کننده ای بشنوند. به جای دلگرمی، جملات بدبینانه اش خانواده ام را به این باور رساند که من هیچ وقت نمی توانم دوباره عضو موثری در جامعه باشم. اما من یکبار دیگر هم بر مشکلات غلبه کردم و از عمل سه ساعت و نیمی نجات پیدا کردم. پدر و مادرم به خاطر اینکه هنوز زنده بودم نفس راحتی کشیدند و دکتر هم پیش بینی کرد که چند روزی طول می کشه تا خطر کاملا برطرف بشه. هر روزی که می گذشت بهتر و بهتر می شدم و بعد از دو هفته حالم طوری شد که از ICU به بخش و به اتاقی مخصوص منتقل شدم. مشخص بود که هنوز نمی تونستم صحبت کنم، سمت راست بدنم به طور کامل فلج شده بود و همه فکر می کردند که هیچ چیزی را درک نمی کنم. اما حداقل زنده بودم. بعد از یک هفته ماندن در اتاق مخصوص دکتر ها حس کردند شرایطم طوری هست که بتونم با آمبولانس هوایی به بیمارستان توانبخشی دلارو در هوستن منتقل بشوم. توهم هم به مشکلات جسمی ام اضافه شد و پیش بینی زمان بهبودیم رو سخت کرد. اگر چه با گذشت زمان ذهنم فعال شد و تقریبا بعد از گذشت شش هفته پای راستم و هفت هفته دست راستم به اهستگی شروع به حرکت کردند و در هفته هشتم هم اولین کلمه را به زبان آوردم. در ابتدا آهسته و به سختی صحبت می کردم اما این فقط یک شروع بود. هر روز منتظر روز جدید بودم تا ببینم چقدر پیشرفت می کنم. اما به محض اینکه فکر کردم شرایط زندگیم داره به سمت بهتر شدن پیش می ره به وسیله عصب شناس بیمارستان معاینه شدم و آزمایشی دادم. به من گفت: طبق نتیجه آزمایش معتقده که نباید به فکر برگشتن به دانشکده باشم و بهتره اهداف واقع بینانه تری را دنبال کنم. بعد از شنیدن نظرش عصبانی شدم و به خودم گفتم: اون کسی نیست که بخواد بگه من چی کار می تونم یا نمی تونم بکنم. حتی من رو نمی شناسه. من خیلی مصمم و سرسختم.....فکر می کنم همان روز ها بود که تصمیم گرفتم هر طوری شده به دانشکده برگردم. مدت زمان زیادی طول کشید و سختی های زیادی رو تحمل کردم اما حدودا یک سال و نیم بعد از مرگ تقریبی ام در پاییز سال 1983 موفق شدم به دانشگاه تگزاس برگردم. سال های بعد در استین برای من خیلی سخت بود. اما واقعا به این باور رسیدم که اگر بخوام زیبایی را در زندگیم ببینم باید شرایط های سخت را هم تجربه کنم. اگر چه شرایط خیلی سختی را تجربه کردم، اما من باور داشتم که می تونم در این راه نهایت تلاشم را هم بکنم و هر روزم را به بهترین شکل زندگی کنم. هر روزی که می گذشت سرم بیشتر شلوغ می شد، در کنار شرکت کردن در کلاس های دانشگاه برای درمان سه تا پنج بار در هفته به بیمارستان برکنریج می رفتم. اگر هم کافی نبود یک هفته درمیان با هواپیما به هوستن می رفتم تا زیر نظر تام ویلیامز باشم. مربی و مدیری که با خیلی از دانشگاه ها و تیم های حرفه ای کار کرده بود و تا حالا به خیلی از ورزشکارهای آسیب دیده مثل ارل کمپل و اریک دیکرسون کمک کرده. از تام یاد گرفتم که: هیچ چیزی غیرممکن نیست و هرگز و هرگز تسلیم نشم. تام کلمات و احساسات دوست پدر و مادرم که جراح سرشناس مغز و اعصاب بیمارستان هوستن بود را تکرار می کرد که همراهشان در نیمه شب هولناک زمستانی به استین امد. در طول این ماه ها نظرات متعددی از طرف دکترها و متخصین مختلف دریافت می کردم. اما این دکتر گل بود که به پدر و مادرم گفت فعلا با شرایط کنار بیایید و نگران آینده نباشید.مهم نیست که چه شرایط بدی داره مهم اینه که هیچ کسی به طور قطع نمی دونه مغز در این وضعیت ها چه طور عکس العمل نشان می ده. اخیرا در طول درمانم، پدرم این جمله مورد علاقه اش را پشت سر هم برای من تکرار می کرد . فکر می کنم باید تام و دکتر گل اون رو نوشته باشند. و من هم از وقتی آسیب دیده ام هر روز تکرارش کرده ام. "مایل به مایل رفتن خیلی مشکله، یارد به یارد رفتن سخته؛ اما کم کم رفتن آسونه". وقتی در اون بعد از ظهر تابستانی در سال 1986 از پله ها بالا می رفتم تا مدرکم را از دست رئیس دانشگاه تگزاس بگیرم به این کلمه ها و دکتر گل و خانواده ام و شارون که عمیقا باورم داشت فکر می کردم. وقتی شنیدم رئیس دانشگاه اعلام کرد با بالاترین نمره فارغ التحصیل شدم و به عنوان یکی از اعضای انجمن دانشجویان ممتاز انتخاب شدم و همچنین از بین 1600 نفر فارغ التحصیل دانشکده علوم انسانی به عنوان یکی از دوازده رئیس ممتاز فارغ التحصیلان انتخاب شدم دلم پر شد از شور و هیجان و غرور. وقتی حضار ایستاده تشویقم کردند احساسات و هیجاناتی را تجربه کردم که فکر می کردم در زندگیم دوباره تکرار نخواهد شد حتی زمانیکه با مدرک فوق لیسانس مددکاری اجتماعی فارغ التحصیل شدم و حتی وقتی بصورت تمام وقت در مرکز مشاوره تگزاس استخدام شدم این حس را تجربه نکردم. اما اشتباه می کردم! در 24 می سال 1987 متوجه شدم هیچ چیزی نمی تونه جای شادی ازدواج من و شارون را بگیره. دوست دوران دبیرستان که همیشه همراه و شریک غم ها و شادی های من بود. برای من شارون یک معجزه است. با ارزش ترین در دنیای مشکلات و درد ها و رنج هام...این شارون بود که به خاطر اینکه همیشه کنار من باشه برای مدتی ترک تحصیل کرد و هیچ وقت ترکم نکرد و تنهام نگذاشت. در آن روزهای تیره و تار عشق و ایمانش بود که نجاتم داد. در حالی که دختران هم سن و سالش در پارتی ها شرکت می کردند و از زندگیشان لذت می بردند، شارون زندگی اش رو وقف نجات من کرد که این برای من تعریف حقیقی عشقه. بعد از مراسم زیبای ازدواجمان شغلم را در مرکز مشاوره ادامه دادم و تا زمانی که شارون در بیمارستان به عنوان متخصص گفتار درمانی مشغول به کار شد به دنبال کار های فوق لیسانسم بودم. واقعا شاد بویم، اما زمانی که متوجه شدیم شارون باردار شده شاد تر هم شدیم. در نیمه شب 11 جولای 1990 شارون با یک خبر ازخواب بیدارم کرد: "باید بریم به بیمارستان...موقع وضع حمل منه". من نمی تونستم کمکش کنم اما فکر کردم چقدر عجیبه که تقریبا زندگیم در اون فروشگاه به هم ربخت و تغییر کرد و حالا در تاریخ 11-7 داشتیم می رفتیم تا زندگی جدیدی رو وارد این دنیا بکنیم. به خاطر ورود دختر سالم و زرنگمان به این دنیا، اشک شوق در چمشانم حلقه بست. با عجله انگشتهای دست و پاهاش رو شمردیم و چشم های درشتش را تماشا کردیم که به دنیای اطرافش نگاه می کرد. وقتی بعد از تولد در بغل مادرش خوابیده بود تصویر واقعا زیبایی را برای همیشه در ذهنم حک کرد که هیچ وقت فراموشش نمی کنم. همان لحظه از خدا به خاطر دادن بزرگترین موهبت به ما یعنی شاون الیس سگل سپاسگزاری کردم. by: Michael Jordan Segal ترجمه: سعید ضروری نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی موضوع: داستان کوتاه Short Story چهارشنبه دوازدهم اردیبهشت 1386 My Miraculous Family I never considered myself unique, but people are constantly telling me, "I am a miracle." To me, I was just an ordinary "guy" with realistic goals and big dreams. I was a 19-year-old student at the On the night of Entering the convenience store was like entering the twilight zone. On the outside I was a healthy, athletic, pre-med student, but on the inside I was just another statistic of a violent crime. I thought I was entering an empty store, but suddenly I realized it was not empty at all. Three robbers were in the process of committing a robbery and my entrance into the store caught them by surprise. One of the criminals immediately shoved a .38 caliber handgun to my head, ordered me to the cooler, pushed me down on the floor, and pumped a bullet into the back of my head - execution style. He obviously thought I was dead because he did not shoot me again. The trio of thieves finished robbing the store and left calmly. Meanwhile, Just then the attendant appeared from the back of the store shouting, "Lady, get down on the floor. I've just been robbed and shot at!" When the police arrived they immediately called the homicide division as they did not think I would survive and the paramedic reported that she had never seen a person so severely wounded survive. At But I did make it through the night and early in the morning the neurosurgeon decided to operate. However, he quickly informed my family and Sharon that my chances of surviving the surgery were only 40/60. If this were not bad enough, the neurosurgeon further shocked my family by telling them what life would be like for me if I beat the odds and survived. He said I probably would never walk, talk, or be able to understand even simple commands. My family was hoping and praying to hear even the slightest bit of encouragement from that doctor. Instead, his pessimistic words gave my family no reason to believe that I would ever again be a productive member of society. But once again I beat the odds and survived the three and a half hours of surgery. Even though my family breathed a huge sigh of relief that I was still alive the doctor cautioned that it would still be several days before I would be out of danger. However, with each passing day I became stronger and stronger and two weeks later I was well enough to be moved from the ICU to a private room. Granted, I still could not talk, my entire right side was paralyzed and many people thought I could not understand, but at least I was stable. After one week in a private room the doctors felt I had improved enough to be transferred by jet ambulance to Del Oro Rehabilitation Hospital in My hallucinations, coupled with my physical problems, made my prognosis still very bleak. However, as time passed my mind began to clear and approximately six weeks later my right leg began to move ever so slightly. Within seven weeks my right arm slowly began to move and at eight weeks I uttered my first few words. My speech was extremely difficult and slow in the beginning, but at least it was a beginning. I was starting to look forward to each new day to see how far I would progress. But just as I thought my life was finally looking brighter I was tested by the hospital europsychologist. She explained to me that judging from my test results she believed that I should not focus on returning to college but that it would be better to set more "realistic goals." Upon hearing her evaluation I became furious for I thought, "Who is she to tell me what I can or cannot do. She does not even know me. I am a very determined and stubborn person!" I believe it was at that very moment that I decided I would somehow, someday return to college. It took me a long time and a lot of hard work but I finally returned to the And each new day was very busy and very full, for besides attending classes at the University I underwent therapy three to five days each week at He echoed the same words and sentiments of a prominent neurosurgeon from Houston, Dr. Alexander Gol, who was a close personal friend of my parents and who drove to Early, during my therapy, my father kept repeating to me one of his favorite sayings. It could have been written by both Tom and Dr. Gol and I have repeated it almost every day since being hurt: "Mile by mile it's a trial; yard by yard it's hard; but inch by inch it's a cinch." |